سوالی ذهنم را مشغول کرده است و ول نمی کند. اولین بار وقتی این سوال به ذهنم رسید که بازنویسی را شروع کردم. اوایل قضیه را جدی نگرفتم ولی وقتی احساس کردم بازنویسی هم  می تواند یک اثر هنری از آب در بیاید ذهنم مشغول این شد که هنر سفارشی هم می شود؟


تا به حال پیش هر هنرمندی نشسته ام، چه داستان نویس، چه فیلم ساز، چه شاعر، همه این را قبول دارند که هنر سفارشی یا کمی صریح تر هنر فرمایشی، هنر نمی شود. برای همین اگر احساس کنند که یک مثلا کارگردان پول گرفته است تا فلان اثر را برای تزریق فلان روحیه به اجتماع بسازد همه طردش می کنند و او را از عالم هنر بیرون می دانند. به خصوص که کارفرمای آن اثر هنری، دولت یا حکومت وقت باشد.

ولی یک بار که سر کلاس فلسفه هنر، همین سوال را از استاد پرسیدم بحث مفصلی شروع شد. تازه فهمیدم که خیلی از هنرهای مشهور و ماندگار دنیا هم به همین صورت ایجاد شده اند و بالاتر این که اصلا چند قرن که به قبل برگردیم هنری به شکل هنر امروزی پیدا نمی کنیم و هنرمندان به جای این که هنرمند باشند، شغل شان هنر است و سفارش می گیرند و کار انجام می دهند و آن زمان اسم هنر هم با اسم کنونی فرق می کرد و در یونان باستان به آن «تخنه» یا تکنیک و فن می گفتند و هنرمندها به جای این که اسم شان هنرمند باشد «استادکار» نامیده می شدند.

میکل آنژ یکی از هنرمندان معروفه که مجسمه هاش و نقاشی هایی که کشیده در همه دنیا شناخته شده ست ولی وقتی زندگی نامه ش رو می خونیم می بینیم بیشتر هنرهایی که خلق کرده به سفارش این ور و  اون ور بوده. نقاشی های معروف کلیسای سن لورنسو یا مثلا مجسمه داوود شاهکارهای میکل آنژ هستند که سفارشی انجام شده اند.

بالاخره هنر سفارشی می شود یا نمی شود؟

این مطلب در تاریخ شنبه, اردیبهشت ۱م, ۱۳۸۶ در ساعت ۱۱:۴۴ ق.ظ و درباره موضوعات هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.