حرفه‌ای بودن … علاوه بر این‌که کمی دور از دست‌رس است، مشکل دیگری هم دارد، آن هم این‌که خیلی‌ها مثل من که روحیه‌شان ملاحظه‌گر و محتاط است، مرز بین حرفه‌ای بودن و مغرور بودن، یا حرفه‌ای بودن و کله‌شق بودن، یا حرفه‌ای بودن و خشن بودن را اشتباه‌ می‌کنند. وقتی مسئولیتی را قبول می‌کنی اگر حد و مرزها را با هم قاطی کنی خیلی زود با مشکل مواجه می‌شوی، یا به قول پدرم که «باباجان» صدای‌شان می‌کنم: «گل کلاهت باز می‌شود».

یاد داستان سیستان رضا امیرخانی افتاده‌ام و حرف‌های عکاس گروه یا همان آقای عبد‌الحسینی. توی داستان‌، مدام به آقای امیرخانی تذکر می‌داد که حرفه‌ای باش، کار خودت را کامل انجام بده ولی کار زمین‌ مانده از کسی دیگر را برندار؛ چون هم از کار خودت باز‌ می‌مانی و هم دردسرهای دیگر به دنبال دارد. یادم نمی‌رود آن‌جا را که آقای خامنه‌ای بدون اطلاع قبلی به خانه‌ی یکی از شهدا یا جانبازان رفته بودند و اهل خانه که خبر نداشتند، آمادگی لازم را نداشتند و از طرفی دست و پای‌شان را گم کرده بودند. رضا امیرخانی نوشته بود آقا که وارد خانه شدند و سلام و احوال و علیک، بندگان خدا از بس شوکه شده بودند فراموش کردند برای آقا صندلی بیاورند. من خواستم صندلی برای آقا پیدا کنم که عبدالحسینی زد سر شانه‌ام که تو چی کار داری به این‌ کارها؟! گفتم خب بالاخره باید یکی این کار را انجام بدهد. عبد‌الحسینی گفت: تو نویسنده‌ی این گروهی، کار تو نوشتن است؛ کار آوردن صندلی هم به عهده کس دیگری است. اگر انجام نشد هم به تو ربطی ندارد.

حالا می‌شود گفت که خودم دارم با تمام وجود این مسئله را درک می‌کنم. نوشته‌های فیروزه یک‌بار دیر آماده شد چند تا از مطالب تایپ نشد بود. آن شماره‌های اول بود. یادش بخیر. بهمن ماه بود انگار. خلاصه خودم نشستم و چند تای باقی مانده را تایپ کردم و بالاخره به چهارشنبه رسید. بعد که کار رفت بالا و نظر دیگران را از گوشه‌ و کنار شنیدم دیدم که اوضاع خیلی خراب است. هم به خاطر این که ویراستاری نشده بود بعضی جاها سوتی داده بودم و هم این‌که اصلا فرصت نکرده بودم در مورد خود مطالب تصمیم‌گیری کنم و خوب و بدش را از هم جدا کنم. طوری که بعد فهمیدم یکی‌دو تا از مطالب که پابلیش شده بود واقعا ضعیف بودند. حالا من مانده بودم با یک شماره ضعیف و یک گردن باریک. همه غر این شماره را به من می‌زدند. هم کار درست انجام نشده بود و هم مشکلاتش گردن من افتاده بود.

دفعه بعد، دو تا مطلب دیگر به خاطر این که به ویراستاری نرسیده بودند رد کردم. با این که مطالب خوبی بودند ولی اجازه انتشار ندادم. این طوری هم می‌شد مدیر داخلی را به خاطر عقب‌ماندن کارش مواخذه کرد و هم این که دفعه بعد،‌ این اشتباه رخ نمی‌داد. و واقعا هم موثر بود. برای شماره‌ای بعدی خیلی کار بهتر انجام شد و به نتایج مطلوبی رسیدم. تنها چیزی که آدم را اذیت می‌کند این است که گاهی علاقه آدم به کار دست و پای آدم را شل می‌کند چون اگر قرار باشد چکشی برخورد کنی در خیلی مواقع کار متوقف می‌شود. من مثل دبیر گروهم نیستم که محکم بایستم و بگویم: «اگر فلان و فلان امکانات نباشد از مسئولیتم کناره می‌گیرم و…».

من فیروزه را دوست دارم. مجبورم از جیبم برایش خرج کنم. جیب پول، جیب آبرو، جیب اعتبار کوچک خودم، جیب وقت…

این مطلب در تاریخ یکشنبه, اردیبهشت ۱۶م, ۱۳۸۶ در ساعت ۵:۰۱ ب.ظ و درباره موضوعات یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.