متن زیر قرار بوده است جریان سیال ذهن از آب در بیاید: «شرحی بر پاسی از شب گذشته»

تشنگی یا پشه؟ یا شاید گرما؟ و یا شاید خش‌خش برگ‌های اوکالیپتوس جلوی حجره‌ام؟ طبقه‌ی دوم حجره دارم، نزدیک سر یک درخت اوکالیپتوس؛ البته حجره که نه، خوشم نمی‌آید به‌اش بگویم حجره؛ فرق می‌کند. این‌جا فقط یک خوابگاه است. اگر حجره بود که من صبح نمی‌زدم بیرون و شب وقتی برگردم که نگهبان، قفل درب را در دست گرفته باشد و دست به کمر، تکه‌ای بارم کند:‌ «۴۷! بازم که تو آخر شدی!»؛ فامیلم را نمی‌داند، کدم ۴۷ است، کدی که با آن معلوم می‌شود چه روزهایی قم بوده‌ام و چه روزهایی پی یللی تللی.

بیدار شدم. کامل کامل. انگار نه انگار که تا چند ثانیه قبل خور و پفم حجره را می‌لرزاند. دبه‌ی بیست لیتری آب توی تراس حجره‌ام، پارچ آب کنار پنجره‌ی حجره‌ی کناری، شیشه ماءالشعیر که محمد در آن آب ریخته بود، هیچ کدام‌شان سرد نبودند. چه‌قدر آب خوردم! فقط برای امتحان سردی‌شان. سه لیوان پر. خواب از سرم پریده است. ولی یک جای کار می‌لنگد. یک چیزی نمی‌گذارد درست و راحت نفس بکشم.

موتورخانه‌ی مجتمع، شب‌ها تازه فرصت می‌کند آب را گرم کند. چه آب داغی دارد این موقع شب! صد و بیست حجره… یا اتاق، عجب گیری کرده‌ام در این اسم! دلم برای موتورخانه می‌سوزد. چه نفسی باید داشته باشد.

بیدارم و بیکار. چه می‌شود کرد.«افلاک‌نما»ی ساروت چند روزی هست که دنبالم است. همیشه‌ی خدا باید یک کتاب داستان در کیفم باشد، گیرم که یک هفته بعد، نخوانده پسش بدهم. مسئول کتاب‌خانه از تعداد کتاب‌هایی که در این یک سال برده بودم چارشاخ مانده بود: «بابا خوره‌ی داستان!»

سکوت دلپذیری بر شب خوابگاه حکم‌فرماست. گوش آدم که آزاد باشد انگار دماغ هم بهتر کار می‌کند یا شاید عقل بهتر فرصت می‌کند پیام‌های ارسالی شامه را درک کند. چه بوی سکر‌آوری دارند این پیچ‌های امین‌الدوله. فواره حوض را از کی تا حالا نیمه‌شب‌ها روشن می‌گذارند؟ فواره‌ی کوچکی که صدایش آدم را قلقلک می‌دهد. بیست سانتی‌متر بیشتر بالا نمی‌رود، مثل فواره‌ی حوض‌خانه‌های قدیمی.

محمد خواب بود وگرنه همان‌جا توی حجره کتاب می‌خواندم. ولی خب، مسیر کتاب‌خانه ارزشش رفتن را داشت. فواره را، پیچ‌های امین‌الدوله را، دعوای شبانه‌ی گربه‌های مدرسه را، تا حالا به این وضوح و دقت نشنیده بودم. از دوی نیمه‌شب تا چهار صبح، شصت صفحه از «افلا‌ک‌نما»ی ناتالی ساروت. برای امشب کافی است. صدای اذان بلند می‌شود. گربه‌ها دیگر دعوا نمی‌کنند. زاویه‌ دید داستان، جریان سیال ذهن است. سیال ذهن من را نیز وادار به نوشتن کرده است.

نمازم را خوانده‌ام. از کوه خضر، پارس سگ‌ها با صدای کامیون‌ها در هم می‌آمیزد. محمد بالاخره بیدار می‌شود. سرش را از زیر پتو می‌آورد، چشم‌های خواب‌آلودش را می‌مالد. با چشمان نیمه‌باز و موهای ژولیده، مرا می‌بیند: «بابا نویسنده!» و دوباره در رخت‌خوابش رها می‌شود.

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, اردیبهشت ۲۰م, ۱۳۸۶ در ساعت ۲:۲۸ ق.ظ و درباره موضوعات داستان‌, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.