رئیس اداره مستخدم را صدا می‌زند که مثلا «مش رمضون! فردا بازم انگار شهادتی چیزیه! برو از اتو انبار پارچه سیاهه رو بردار، نصب کن دم در». و مش رمضون هم می‌رود از انبار اداره، یک پارچه سیاه آفتاب خورده‌ی رنگ‌پریده می‌آورد که با رنگ خرد شده‌ای روی آن نوشته‌است: «ایام سوگواری اهل بیت را تسلیت عرض می‌کنیم.» و ریزتر سمت چپ پایین پارچه نوشته است: «اداره‌ کل …». مش رمضون با کمر خمیده‌، از نردبان بالا می‌رود و پارچه را جلوی در ورودی اداره نصب می‌کند. و هیچ کس حتی مدیر اداره هم نمی‌داند یا اهمیت نمی‌دهد که روز شهادت کدام اختر از آسمان امامت و ولایت است!

کلیشه شدن یک چیز، وقتی است که اهمیت نداشته باشد و مخاطب دیگر به آن فکر نکند، یا گاهی وقت‌ها برعکس؛ یعنی وقتی یک چیز کلیشه می‌شود دیگر اهمیت خودش را از دست می‌دهد و مخاطب دیگر به آن فکر نمی‌کند. در حقیقت بیان کلیشه‌ای حقایق و زیبایی‌ها، نوعی خیانت به آن‌هاست؛ چون آن‌ها را از جایگاه خود پایین می‌آورد.

سالروز فتح خرمشهر، سالروز پیروزی انقلاب، دفاع مقدس، جنگ تحمیلی، شهادت، ایام سوگواری، اختر تابناک آسمان ولایت و امامت، حسین فهمیده، پیرجماران، رهبر معظم انقلاب، خمینی کبیر، فداکاری، ایثار، اخلاص، نماز شب، انسانیت، مذهب، دین، دوست داشتن، عشق، دوستی، خدا، پیامبر اکرم، امام زمان، انرژی هسته‌ای، و هزار اتفاق مهم دیگر و مفاهیم ارزشمند، دارند به خاطر ندانم‌کاری‌های فرهنگی ما، تبدیل به کلیشه‌های چندش‌آور می‌شوند که مخاطب عام، اگر نسبت به آن‌ها نفرت پیدا نکند، قطعا علاقه‌مند هم نمی‌شود. سریال‌های تلویزیون ما، اخبار گفتن‌هامان، فیلم‌های سینمایی پرفروش(!) ما، ادبیات و داستان‌نویسی دینی ما، وبلاگ‌نویسی ما، حتی سلام و علیک روزمره ما در گرداب کلیشه دست و پا می‌زنند.

این مطلب در تاریخ شنبه, خرداد ۵م, ۱۳۸۶ در ساعت ۴:۰۱ ب.ظ و درباره موضوعات ادبیات, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.