از دنیا مانده، از آخرت رانده
نویسنده: حامدخوب بودن، قصد بد نداشتن کفایت نمیکند. وقتی آدم در مسیر شهرت پا میگذارد، بدون این که خود بفهمد ناگهان سر بلند میکند و میبیند که دورش را عدهای گرفتهاند و شده است یک آدم مشهور و معروف با باری از مسئولیت به خاطر هر کلمه حرفی که از دهانش خارج میشود. خدا را شکر در کشور ما همیشه عدهی بیکار هوچی وجود دارند که کسی را پیدا کنند و سنگش را به سینه بزنند و حجت الاسلامش را آیت الله کنند و آیت الله را آیت الله العظمی و در کنار این شخصیت دروغین نان بخورند. اون هم غافل از همه جا با خود فکر میکند: «من چه آدم بزرگ و خوبی هستم! یعنی کسی به بزرگی و خوبی من وجود دارد؟!»
کمتر کسی پیدا میشود که مثل مرحوم امام، دنیا به دستش زیر و رو شود و هیچ احساسی به جز انجام وظیفه نداشته باشد. چه راحت شیطان در گوش آدم زمزمه میکند و هر کسی را به نحوی میفریبد؛ یکی را به اسم این که وظیفه است و دنیا به تو احتیاج دارد و اگر ساکت بنشینی ترک وظیفه کردهای؛ و یکی دیگر هم که خود دنبال شیطان میدود و پول و مقام و دنیا دلش را نرم میکند. آن روز که برای اولین بار بعد از طلبگی به جمع دوستان قبل حوزهام برگشتم و همه به احترام طلبه بودنم جلوی پایم بلند شدند، ترسیدم. چون بین خودم و دوستان دبیرستانیام هیچ فرقی نمیدیدم ولی همه داشتند مرا با نگاهی متفاوت میدیدند. ظرفیت، ظرفیت، ظرفیت… خدایا رحم کن. از دیدن بعضی روحانیون تنم میلرزد. آدم عمرش را صرف کلاس و درس و بحث کند و دست از لذتهای دنیا و حقوق طبیعی خودش بکشد و هزار سختی را بر خودش هموار کند؛ آخر هم دور از جان شما بشود از دنیا مانده، از آخرت رانده!
خرداد ۱۰م, ۱۳۸۶ در ۱۰:۵۶ ق.ظ
چقدر دقیق شده ای…..اقا حامد…
خرداد ۱۰م, ۱۳۸۶ در ۴:۲۰ ب.ظ
سلام.
موضوع خوبیه. اما راستش با اسمش و جمله اخرش فرق داشت. به نظر من شما و دوستان شما اونطور که فکر می کنی از دنیا نموندی! کلاس هنری و سینما و اوا و نوا و داستان و مسافرت و … ایا اینها از دنیا موندنه! البته اگه از گناه کردن بگید، خوب اون هم مطمئن باشید کارهایی که با گناه باشه لذتش خالص نیست. بنابراین ان شاالله شما نه از دنیا موندی نه از اخرت رونده.
امیدوارم ناراحت نشید. اینجا که می رسید به فکر ما دختر ها و زنها بیافتید که به خاطر مونث و مسلمون بودن چقدر از دنیا و خیلی لذتهای حلالش محروومیم!
موفق باشید.