سیزیِف به خاطر نافرمانی، توسط خدایان یونان باستان محکوم شد به این که سنگ بزرگی را تا قله کوه ببرد. سنگ خیلی بزرگ بود و هر بار که با مشقت آن را تا نزدیک قله بالا می‌برد، ناگهان سنگ می‌افتاد و غلتان از کوه پایین می‌رفت. سیزیف باز می‌رفت پایین کوه و سنگ را تا نزدیک قله بالا می‌آورد و دوباره سنگ از دوشش می‌افتاد و از کوه پایین می‌رفت.

سال‌ها گذشت و این اتفاق تکرار می‌شد و هر بار که سنگ می‌افتاد، تا به پایین کوه برسد کمی ساییده می‌شد. تا این که روزی آن قدر کوچک شد که سیزیف آن سنگ کوچک را همراه با کارت‌های اعتباری در جیب کتش گذاشت و سوار آسانسور ساختمان محل کارش شد. دفتر کار سیزیف در آخرین طبقه‌ی یک آسمان‌خراش بلند بود.

پ.ن:

طرح داستان، از یک نویسنده خارجی بود. داستان در اختیارم نبود. یک بار دیگر خودم نوشتمش!

این مطلب در تاریخ سه شنبه, خرداد ۱۵م, ۱۳۸۶ در ساعت ۱۰:۰۰ ب.ظ و درباره موضوعات ادبیات, داستان‌ منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.