یادش بخیر بچه‌تر که بودیم خودمان را برای مادر لوس می‌کردیم. گوشه ای می‌نشستیم و هی غر می‌زدیم که: «مامان گشنمه! غذا می‌خوام» و مادر می‌گفت به جای این که این همه غر بزنی و گریه و ناله کنی برو از تو یخچال یک چیزی بردار بخور. یخچال که هست، روغن و گاز و نان و ماست و همه چیز هم که داریم. تو هم که دیگر بچه نیستی!» یعنی بلند شو برو خودت کاری بکن. و این حقیقتی بود که تا صبح فردا هم که گریه و ناله می‌کردیم از غذا خبری نبود.

خدا سرنوشت هیچ قوم و ملتی را عوض نمی‌کند تا این که خودشان برای تغییر آن کاری بکنند.* خودشان از شرایط موجود احساس نارضایتی بکنند. گریه و ناله و محکوم کردن و این ها خوب است، باید باشد٬ ولی تا کی؟ وقتی اثر نداشته باشد و یا حداقل کم اثر باشد٬ باید کار جدیدی کرد. اگر فقط گریه و ناله کنیم، مدتی نمی‌گذرد که هدف بعدی هم منفجر می‌شود و هدف‌های بعدی. مگر همین چند وقت پیش نبود که گنبد مطهر حرم امام حسن عسکری (علیه‌السلام) را منفجر کردند؟ مگر همان وقت همه اعتراض نکردند؟ بچه‌های قم تعطیلی حوزه و راهپیمایی مرحوم آیت الله تبریزی (اعلی‌الله‌مقامه) و دیگر علمای قم را فراموش نکرده‌اند. مگر کم اعتراض کردیم؟!

دیگر وقتش نرسیده که دولت متحد اسلامی در عراق تشکیل شود؟ دیگر وقتش نرسیده که انقلابی در عراق اتفاق بیفتد؟ اگر ما هم می‌خواستیم کشتار مردم در نیمه خرداد ۴۲ را فقط محکوم کنیم و گریه و ناله سر بدهیم، هنوز همان پالان بود و همان درازگوش. بعد از انقلاب هم راضی نشدیم؛ مردم ما حضور سفارت امریکا در ایران را هم بر‌ نتابیدند و از میان برش داشتند؛ چه برسد به این که نفربر امریکایی در خیابان های ما حرکت کند. 

در هر صورت این اصل مسلم است که امریکا تصمیمی بر حفظ امنیت عراق ندارد چون می داند که در صورت تامین امنیت عراق بهانه‌ی دیگری برای ماندن در کشور اشغال‌شده ندارد و به همین سبب تا امریکا در عراق حضور دارد همین آش است و همین کاسه. و ما تا قیام قیامت محکوم می کنیم. ما حتی اگر نابود هم بشویم به محکوم کردن خود ادامه می دهیم.

*سوره رعد آیه یازده

این مطلب در تاریخ جمعه, خرداد ۲۵م, ۱۳۸۶ در ساعت ۱:۵۸ ق.ظ و درباره موضوعات یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.