ژانر جاده!
نویسنده: حامد در انواع فیلم یک نوع هست که به «ژانر جاده» موسوم است. ژانر جاده به آن فیلمهایی گفته میشود که داستان آن، در مسیر جاده و در طول سفری که برای بازیگران رخ میدهد اتفاق میافتد. فیلمهایی مثل «اتوبوس شب» پوراحمد یا فیلم معروف «جاده» اثر فدریکو فلینی نیز از این دست فیلمها هستند. 
اما در سینمای امروز ما هم ژانر جدیدی در حال شکلگیری است که شاید بشود آن را نیز «ژانر جاده» نامید. البته با کمی تصرف در معنای اصطلاحی این اسم!
ژانر جاده در سینمای ایران، به فیلمهایی گفته میشود که فقط برای پخش در جاده، در اتوبوسها و در طول مسیرهایی مثل اصفهان-تهران ساخته میشوند و عمده مخاطبین این نوع فیلمها هم در همین فضا آنها را تماشا میکنند. به عبارت دیگر، ژانر جاده به فیلمهایی گفته میشود که توسط رانندهها یا شاگرد رانندهها انتخاب میشود و در اتوبوسها به نمایش در میآید. برای دیدن این دست از فیلمها، هیچ نیازی به ذوق و اطلاعات هنری در زمینه سینما نیست و هر کسی میتواند آنها را درک کند. حتی نیازی به تمرکز حواس در طول مسیر هم نیست؛ به راحتی میشود در حالی که خوراکی میل میکنید یا با بغلدستی گپ میزنید، فیلمتان را هم ببینید. در حقیقت میشود این طور گفت که شما باید سرگرم شوید و میشوید، دیگر چه اهمیتی دارد که این فیلم چه قدر ارزش هنری و محتوایی دارد؟!
امروز در راه اصفهان به قم، فیلم نقاب را دیدم. یک جای فیلم بود که تصویر قطع شد و فقط صدایش پخش میشد. به جرات میتوانم بگویم که این قطع موقتی تصویر، هیچ ضرری به فیلم نزد؛ چون آن چیزی را که باید میفهمیدیم از همان صدا هم میشد فهمید. همین.
فیلمهایی از قبیل شاخهگلی برای عروس، عروس فراری، مانی و ندا و… جزء ژانر جاده به معنای دوم هستند!
تیر ۴م, ۱۳۸۶ در ۶:۳۴ ق.ظ
سلام.
ما ها که مدام واسه درس و تحصیل توی اتوبوس هستیم هم مشتری این ژانر محسوب می شیم ؟!!!!!!گاهی حالم به هم می خوره از این فیلم های مزخرف . حالا فکر کن مجبوری یک مسیری رو به صورت مداوم بری و بیائی و راننده محترم هم علاقه ای به عوض کردن فیلم ندارد . در طول چند ماه بیش از ۱۰ ازدواج به سبک ایرانی را و حدود ۱۵ بار آتش بس رو دیدم !!! دیگه همه سکانس ها رو از حفظ شدم . (اعداد کمی بزرگنمائی شده اند !! )