به سفارش ناتانائیل، فیلم سینمایی روز سوم به کارگردانی محمد حسین لطیفی را دیدم. اگرچه خیلی‌ از تماشاچی‌ها راضی از سالن سینما بیرون می‌آمدند ولی به نظر من این فیلم،‌ خوب کارگردانی نشده بود.

روز سوم، داستان خواهر و برادری است که در جنگ خرمشهر، در شرایطی واقع می‌شوند که باید از دیوار حیاط خانه‌شان فرار کنند و گرنه عراقی‌ها که تا چند لحظه بعد وارد خانه می‌شوند آن‌ها را خواهند کشت. برادر راحت از دیوار بالا می‌رود ولی خواهرش نمی‌تواند فرار کند چون پایش در یک بمب‌گذاری آسیب دیده و با عصا راه می‌رود. خواهر اصرار می‌کند که برادرش او را بکشد تا اسیر عراقی‌ها نشود ولی برادر… نمی‌تواند. در هر صورت،‌ برادر مجبور می‌شود، خواهرش را در گودالی در باغچه دفن کند و روی او را با حصیر و خاک بپوشاند تا از دید عراقی‌ها پنهان بماند و خودش از دیوار می‌گریزد تا شب‌هنگام بازگردد و خواهرش را نجات دهد. ولی شب موفق نمی‌شود. روزهای بعد سعی می‌کند به کمک دوستانش برگردد و خواهرش را نجات دهد و هر بار با مشکلی روبه‌رو می‌شوند و باقی قضایا… .

شاید بشود گفت که ایده‌ی اولیه فیلم روز سوم، ایده‌ی خوبی بوده است و همین حبس سه روزه‌ی دختر جوان در باغچه‌ی خانه‌شان، خودش می‌تواند سوژه‌ی جذابی برای پرداخت و ایجاد تعلیق باشد ولی متاسفانه این سوژه‌ی اولیه، هم به خاطر فیلم‌نامه‌ی ضعیف و هم به خاطر کارگردانی عجولانه از دست رفته است؛ به نظر می‌رسد که کارگردان فیلم برای تمام کردن فیلمش عجله داشته است و فرصت کافی برای پخته شدن داستانش را نداشته است. به طوری که مثلا روند داستان در ابتدای فیلم خیلی تند اتفاق می‌افتد و تماشاگر،‌ به طور ناگهانی در اوج بحران قرار می‌گیرد،‌ بدون این که شخصیت‌پردازی کافی برای کاراکتر‌ها انجام شده باشد؛‌ به خصوص آن‌جایی که دختر از برادرش می‌خواهد که او را بکشد اصلا از طرف مخاطب، درک نمی‌شود. زمینه‌ی محبت و علاقه به هیچ وجه چیده نشده است و ما مجبوریم صرفا به خاطر این که آن دو خواهر و برادر هستند قبول کنیم که کشتن خواهرش کار سختی است و خیلی طبیعی است که هیچ برادری طاقت کشتن خواهرش را ندارد!

مشکل دیگری که خیلی توی ذوق می‌زند این که کارگردان تازه آخر فیلم متوجه لزوم شخصیت‌پردازی می‌شود و تمام افرادی که تا حالا در فیلم بار حوادث را به دوش می‌کشیدند و هیچ کدام به طور قابل قبولی معرفی نشده‌اند، در آخرین لحظات فیلم، به بهانه‌ی وصیت کردن پشت بی‌سیم، هر کدام‌شان یکی‌یکی معرفی می‌شوند؛ مثلا این که فلانی از بچه‌گی پدر و مادر نداشته است، یا این که دیگری اخلاقش با اطرافیانش چگونه بوده است و یا حتی کمی دیرتر، این که پاسداری که به عنوان تنها نیروی نظامی همراه دیگران است، در خانه‌اش دختر کوچکی دارد و دلش می‌خواهد یک پیام برای او بفرستد و از این دست شخصیت‌پردازی‌های افتضاح.

سوتی دیگری که از آقای لطیفی بعید به نظر می‌رسید، ریزه‌کاری‌های کاملا پیش‌پا افتاده‌ای بود که کمتر کارگردان باسابقه‌ای آن‌ها را مرتکب می‌شود؛ آن هم عدم تطابق با واقع و باورناپذیری بسیاری از جزئیات بود که هر تماشاگری به راحتی متوجه آن‌ها می‌شد. مثلا داغ ماندن قابلمه فلزی خالی بعد از نزدیک ده دقیقه و سوختن دست سرباز عراقی، یا غفلت کارگردان از شخصیت دختری که سه روز در یک گودال دفن بوده است. اصلا دوربین، در این سه روز همراه او نبود و به جز چند دقیقه‌ی خیلی کم، ترجیح داده بود بیشتر سکانس‌ها را بیرون از آن خانه و گودال بگذارند؛ در هوای آزاد!

باورناپذیری‌، جاهای زیاد دیگری از فیلم هم، تماشاگر فیلم را آزار می‌داد؛ مثل فراوانی آر‌.پی.جی در آن موقع که حکایت از اوائل جنگ دارد و همیشه شنیده بودیم که هنوز مهمات کافی در دست نبوده است. یا جنگ و گریز هلی‌کوپتر به دنبال یک هدف بزرگ متراکم و اصابت نکردن اغراق‌آمیز گلوله‌ها، یا برخوردهای احساسی بیش از حد و اندازه که به نظر من در شرایط نامساعد آن‌جا اصلا پذیرفته نبود، مگر این بگوییم برای ثواب هم که شده، تماشاچی باید چند لحظه‌ای پای فیلم اشک بریزد!

در پایان به خاطر خارج از شمارش‌ بودن سوتی‌ها فیلم و ضیق پست، از ذکر بقیه‌ی عیوب فیلم خودکاری می‌کنم! از سینمای احساسی خوشم نمی‌آید!

این مطلب در تاریخ دوشنبه, تیر ۱۸م, ۱۳۸۶ در ساعت ۹:۲۷ ب.ظ و درباره موضوعات سینما, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.