سر و صورتش را کاملا خیس کرده بود تا خوابش نبرد. صدای سین‌هایش در حجره می‌پیچید. یک‌دو بار هم‌حجره‌ای‌هایش از زیر پتو سرشان را بیرون آورده بودند و شبهی را که در سیاهی حجره دولا و راست می‌شد نگاه کرده بودند؛ معروف بود به خواب‌آلودگی. به قول بچه‌ها توپ هم از خواب بیدارش نمی‌کرد.

 چشم‌هایش بسته می‌شد و باز بازشان می‌کرد. سجده که می‌رفت زیاد طول نمی‌داد؛ می‌ترسید خوابش ببرد و نمازش باطل شود. هما‌ن‌طور با بدن ول و سر کج ده رکعت را خواند. مطمئن نبود که همه‌ی حمد و سوره‌ها را کامل خوانده است یا نه.

رکعت آخر که داشت به چهل نفر دعا می‌کرد. خوابش برد. نفهمید به چند نفر دعا کرده بود و چند نفر مانده‌ بودند. فقط وقتی صدای اذان بلند شد چشم‌هایش را باز کرد، سرش روی زانوی کسی بود و دستی در موهایش بازی می‌کرد… .

صبح‌ روز بعد، سر کلاس صرف ساده، همه طلبه‌ها یواشکی او را به هم‌دیگر نشان می‌دادند.

این مطلب در تاریخ شنبه, تیر ۲۳م, ۱۳۸۶ در ساعت ۷:۱۸ ب.ظ و درباره موضوعات ادبیات, داستان‌, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.