امروز روز خبرنگار بود. وقتی کلمه خبرنگار را می‌شنوید چه تصویری در ذهن‌تان نقش می‌بندد؟ اختلاف این ذهنیت‌ها همیشه برایم از جالب‌ترین موضوعات بوده است. بعضی با شنیدن خبرنگار به یاد افرادی می‌افتند که با مشقت و سختی در مکان‌های مختلف حاضر می‌شوند، ریسک می‌کنند، و حتی گاهی جان خود را به خاطر می‌اندازند تا خبری را منتقل کنند یا مثلا مظلومیت شخص یا ملتی را به گوش مردم دنیا برسانند؛ شاید در ذهن بعضی، خبرنگارهایی که در طول جنگ عراق یا جنگ ۳۳ روزه لبنان نزدیک خطر می‌شدند و کار می‌کردند به یاد بیایند. ولی جور دیگری هم می‌شود تصور کرد. اگر مدت کوتاهی مسئولیت خاصی داشته باشید و برخورد خبرنگارها را با خودتان ببینید ممکن است نظر دیگری در مورد خبرنگارها پیدا کنید؛ ممکن است از آن به بعد این طور فکر کنید که خبرنگارها کسانی هستند که مهم‌ترین هدف‌شان بالا رفتن آمار دیده شدن خبرشان است و این که خبرشان، خبر اول رسانه‌ها باشد و همه را به تکاپو بیندازد. ممکن است تلاش ناجوان‌مردانه‌ی خبرنگاری را ببینید که سعی می‌کند حرف‌هایی را که دوست دارد از زبان شما بیرون بکشد یا از حرف‌های شما تکه‌ای را بگیرد و آن را به عنوان تیتر صفحه‌ی یک روزنامه‌ی فردا برای سردبیرش سوغات ببرد، کسی که حرف‌های شما را تحریف می‌کند، بخشی از آن‌ها را می‌‌گیرد و بخشی را حذف می‌کند و در آخر هر جور که دلش خواست واقعیت را گزارش می‌کند؛‌ حتی اگر با حقیقت تطابق نداشته باشد.

خبرنگاری مانند راه رفتن بر لبه‌ی تیغ است. وقتی فهم مردم دنیا از یک واقعیت و رویداد، به خبر من خبرنگار بستگی دارد چه‌قدر سخت است که پیامبری راست‌گو و با اخلاق باشم. همان‌طور که خبرها را خبرنگارها به گوش مردم می‌رسانند، شایعات را هم همان‌ها می‌توانند ایجاد ‌کنند؛ چون صدای خبرنگارهاست که همه‌جا و در همه‌ی رسانه‌ها شنیده می‌شود. خبرنگاری شغل سختی است. روز خبرنگار را به همه‌ی خبرنگارهای راست‌‌گو تبریک عرض می‌کنم.

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, مرداد ۱۷م, ۱۳۸۶ در ساعت ۹:۲۸ ب.ظ و درباره موضوعات رسانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.