گاهی اوقات هیچ چیز مثل یک جای ساکت و دنج مثل دفتر خالی یک نشریه به آدم حال نمی‌دهد؛ مخصوصا اگر یک رمان جدید هم دم دستت باشد که خستگی کار را از تنت بیرون ببرد؛ و مخصوصا‌ تر اگر یک بیوفامیلی با آب‌جوش دائمی هم باشد که هر بیست صفحه یک بار، یک فنجان نسکافه، چاشنی مطالعه‌ات کنی و موسیقی ملایمی هم در فضا جاری باشد.
دیشب خسته و کوفته سری به کتاب‌خانه زدم و بین قفسه‌هایش چرخی زدم. به اعتبار اسم «خوزه ساراماگو»‌ رمان «مرد تکثیر شده» را برداشتم و فعلا شروع به خواندن کرده‌ام. ولی انصافا (حداقل تا این‌جا که من خوانده‌ام) کتاب خوبی است. شخصیت اول داستان که دبیر تاریخ است آدمی است که بدجوری حال و هوایش را درک می‌کنم. به این گفت‌و‌گوی کوتاه دقت کنید‌ (دبیر تاریخ شخصیت اول داستان است):

«دبیر ریاضی گفت: می‌دانم برای چه خسته و کسل می‌شوی!

- برای چه؟

- چون آدم مشکل‌پسندی هستی و هر چیزی نمی‌تواند تو را راضی کند.

دبیر تاریخ پاسخ داد: اتفاقا من با چیزهای کم‌اهمیت و اندک هم راضی می‌شوم.

- به هر حال، تو چیزهایی داری… مثل تحصیلات، کار… بنابراین دلیلی برای شکایت از روزگار نیست.

- در واقع من آن‌ها را ندارم… آن‌ها مرا دارند.»

خلاصه‌ این‌که حرف‌هایی که در گفت‌و‌گوها از دبیر تاریخ بیان می‌شود انگار از زبان من بیرون آمده باشند به دلم می‌نشیند. مثلا همین جمله‌ی آخرش خیلی برایم جالب بود. دیشب که داشتم پیاده می‌رفتم منزل، همین جمله فکرم را حسابی به کار گرفته بود: «بالاخره من اون‌ها رو دارم یا اون‌ها من رو؟!». حالا تا آخر رمان یک وقت نظرم در موردش عوض شد. شاید بعد از تمام کردنش، چند خطی همین‌جا نوشتم. فعلا جاری باشید…

خودمانیم!‌ جوگیر شدن هم عالمی دارد!

این مطلب در تاریخ شنبه, شهریور ۳م, ۱۳۸۶ در ساعت ۸:۴۸ ب.ظ و درباره موضوعات ادبیات, داستان‌, هنر, یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.