سر کوچه‌ دود اسپند هوا را پر کرده است. جماعتی دور هم جمع‌اند و هیاهویی برپاست. نزدیک‌تر می‌شوم؛ وسط حلقه‌ی مردهای خندان، دختری سیزده‌چهارده ساله، با لباس محلی قرمز می‌رقصد. مردهای دستمال‌ به دست، دور حلقه می‌چرخند و دخترک، روسری قرمزش را برداشته است و در هوا تکان می‌دهد. چند فیلم‌بردار و عکاس مدام تصویر می‌گیرند. مردم هم هر کدام که گوشی همراهش دوربین دارد شروع به فیلم‌برداری کرده‌اند. قصاب سر کوچه و عکاسی نبش خیابان هم با دختر قرمز پوش می‌رقصند. مردم دست می‌زنند. کنار جمعیت راهی پیدا می‌کنم و از کوچه‌ بیرون می‌زنم. باز ماشین گیر نمی‌آید. تازه مگر روزهای عادی چه‌طور بود که حالا بهتر باشد! با این کیف سنگین و یک پلاستیک پر از خرت و پرت، کنار خیابان راه می‌افتم. هر چند قدم یک‌بار نگاهی به پشت سر می‌اندازم ببینم خبری از تاکسی، یا هر ماشین دیگری که بخواهد مسافر سوار کند هست یا نه. سر کوچه‌‌‌ی مدرسه راه‌بندان شده است. یک اتوبوس بنز قدیمی که عده‌ای را آورده است جمکران، سر کوچه‌ ایستاده است و مسافر‌هایش همه پشت پنجره‌ها جمع شده‌اند و حلقه‌ی رقص دخترک قرمز پوش را تماشا می‌کنند. بعضی داخل اتوبوس، هم‌نوا با حلقه‌ی دور دخترک، کف می‌زنند. از آمدن ماشین ناامید می‌شوم. می‌روم توی پیاده‌رو و سر‌به‌زیر، به طرف فلکه صفائیه می‌روم. معمولا سر پل راحت‌تر ماشین برای زنبیل‌آباد پیدا می‌شود.

آخرین بار که چنین جمعیتی را توی خیابان‌ها دیدم چهارشنبه‌سوری پارسال بود. فرقش این بود که دود پراکنده در هوا، امشب مال اسپند است و آن موقع مال ترقه‌‌های نارنجکی! و الا رقص و موسیقی و بوق‌بوق کردن ماشین‌هایش خیلی توفیری ندارد. فلکه‌ی صفائیه اوضاع بدتر است. شصت هفتاد نفر، اول پل ایستاده‌اند و تا وسط خیابان آمده‌اند جلو. ماشین‌ها هم هیچ‌کدام مسافر سوار نمی‌کنند؛ مگر این که کسی در میان جمعیت فریاد بزند «دربست»؛ آن وقت است که ماشین‌ها می‌کوبند روی ترمز و راه‌بندان می‌شود. پلیس‌های بیچاره‌ هم در آن شلوغی فقط می‌توانند سوت بزنند؛ خودشان می‌دانند که حتی اگر به اندازه‌ی یک برگ جریمه نوشتن هم وقت خودشان را خرج یک ماشین بکنند، بقیه‌ی ماشین‌ها به هم گره می‌خورند و آن وقت است که به شباهت‌های امشب با چهارشنبه سوری، چیزهای دیگری هم اضافه می‌شود؛ فحش و داد و بیداد مردم عصبانی!

باز پیاده از کنار پل می‌روم به طرف زنبیل آباد. کمی جلوتر کنار یک دستگاه خودپرداز، ماشینی ایستاده است. مردی که از خراب‌بودن دستگاه خودپرداز اعصابش کمی به‌هم‌ریخته است نگاهی به من می‌کند و چند لحظه بعد می‌گوید:‌ «کجا می‌خوای بری؟»، «زنبیل آباد. مزاحم‌تون نباشم؟!»

سوار می‌شویم. خنده‌ای می‌کند و می‌گوید: «دعا کن همه خودپردازها تا آخر زنبیل آباد خراب باشه؛ چون پول که بگیرم باید برگردم صفائیه.» سرد می‌خندم و راه می‌افتیم. خودپرداز بعدی و بعدی و بعدی هم خراب است. بالاخره سر فلکه بستنی، خودپرداز سالم پیدا می‌شود. وقتی بر‌می‌گردد دویست تومانی را که کف دو دستم نگاه داشته‌ام به‌اش تعارف می‌کنم: «آقا می‌دونم مسافرکش نیستین. اگه ناراحت نمی‌شین کرایه‌م رو حساب کنم! شما هم که دیگه باید برگردین.»

می‌خندد: «نه بابا! می‌رسونمت. کجا می‌ری؟» می‌گویم طلبه‌ام و دارم می‌روم خوابگاه. بلندتر می‌خندد:‌ «عجب! خدایا شکرت. شب تولد آقا، خیرمون به یکی از سربازاش رسید. این هم هدیه تولد ما!» بغض نکرده‌ام ولی نفسم سخت بالا و پایین می‌رود. هنوز دویست‌متری به خوابگاه مانده‌ است که پیاده می‌شوم. راننده، خوابگاهم را بلد است: «پس مگه نمی‌خواستی بری خوابگاه؟! هنوز دویست متر مونده‌ها!» سعی می‌کنم قانعش کنم که دلم می‌خواهد شب تولدی، کمی پیاده‌روی کنم. تشکر می‌کنم و پیاده می‌شوم. یک موتور سیکلت‌ از پشت سرم می‌آید. آن که پشت سر نشسته، نعره می‌کشد. از کنارم که رد می‌شوند سرم سوت می‌کشد. دود، دور و برم را گرفته است. بوی باروت و بوی اسپند با هم قاطی شده‌اند. بغضم می‌ترکد. خبری از ماشینی که مرا رساند نیست. همان‌طور که سرم گیج می‌رود خود را به پیاده رو می‌رسانم. از میان دود، شبح یک مرد دیده می‌شود. نزدیک‌تر که می‌آید سینی را دستش می‌بینم که پر از لیوان‌های شربت است: «بفرما اخوی! عید شما مبارک.» یک لیوان برمی‌دارم و می‌نشینم لب جدول کنار خیابان. از پشت نور و دود، صدایی بلند است:‌ «گلی که مصداق تولااااای… تولااااااای…». لیوان را به صورتم می‌چسبانم. سردی لیوان انگار تا سینه‌ام نفوذ می‌کند.

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, شهریور ۷م, ۱۳۸۶ در ساعت ۳:۵۵ ب.ظ و درباره موضوعات ادبیات, داستان‌, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.