امروز فیلم هیت را برای بار سوم دیدم. حالش را ندارم درباره‌ی فیلم توضیح کاملی بنویسم فقط زیباترین مشخصه‌ی فیلم برای من این بود که کارگردان از پرداخت هیچ یک از شخصیت‌هایش غافل نشده بود. می‌شود گفت که داستان، دو شخصیت اصلی دارد؛ وینسنت هانا (آل ‌پاچینو) و نیل مک‌کالی (روبرتو دنیرو). هر دو شخصیت آن قدر در سیر حوادث قرار می‌گیرند و مخاطب را با تعلیق در انتخاب مواجه می‌کنند که کاملا پخته می‌شوند و به دو شخصیت پیچیده و غیر قابل پیش‌بینی تبدیل می‌شوند. یکی پلیس است و دنبال برقراری صلح و آرامش، دیگری مجرم حرفه‌ای است و دنبال به دست آوردن پول و قدرت ولی با این حال نمی‌شود به راحتی بین آن‌ها قضاوت کرد. حتی نمی‌شود مشخص کرد که بالاخره کدام‌شان نقش اول فیلم هستند و اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنیم اصلا نمی‌شود شخصیت‌های فیلم را تقسیم کرد به خوب‌ها و بدها؛ همه‌ی شخصیت‌ها برای کارهایی که می‌کنند دلیل دارند؛ دلایلی که به اندازه کافی قوی هستند و مخاطب نمی‌تواند به راحتی آن‌ها را رد کند. حتی شخصیت‌های فرعی داستان هم برای خود زندگی مستقل دارند، زن و بچه‌ و خانواده دارند و هر کدام درگیر مشکلاتی هستند که آن‌ها را به انجام چنین‌ کارهایی وا می‌دارد. من و شمایی که فیلم را می‌بینیم نمی‌توانیم بگوییم چه آدم‌های بدی که سرقت می‌کنند و آدم می‌کشند و دنبال کار خلافند. باور پذیری فیلم، آدم را به وضعیتی می‌کشاند که حتی می‌تواند خود را جای شخصیت‌های منفی داستان بگذارد و احساس کند که من هم شاید اگر جای او بودم همین کار را می‌کردم. زیبایی فیلم به این است که وقتی آدم فیلم را می‌بیند نمی‌تواند مثل موقع دیدن فیلم ارباب حلقه‌ها در دلش دعا کند که خدایا خوب‌ها پیروز شوند و بدها شکست بخورند.

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, شهریور ۲۸م, ۱۳۸۶ در ساعت ۵:۳۲ ب.ظ و درباره موضوعات سینما, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.