مدتی از اذان گذشته است و بچه‌ها منتظر من هستند. ولی نمی‌توانم چشم از صفحه‌ی‌ کامپیوترم بردارم. دفتر فیروزه خالی است و من مانده‌ام با صفحه‌هایی باز که دلم نمی‌آید ببندم‌شان. امروز بعد از مدت‌ها سری به آرشیو‌های خاک گرفته‌ی وبلاگ‌های قدیمی زدم. وبلاگ‌هایی که از سال‌ها پیش می‌نویسند؛ از آن اوایل که پرشن‌بلاگ راه افتاده بود و همه ذوق وبلاگستان فارسی را داشتند تا بعدتر که بعضی‌ها کوچ کردند و به جاهای دیگر رفتند. عده‌ای بلاگ‌اسپاتی شدند و بعضی هم برای اولین‌بار هاست و دامنه اختصاصی خریدند و هر کدام به نحوی.

نوشته‌های جالبی پیدا کردم در بین نوشته‌های قدیمی. نوشته‌هایی که شاید صاحبان آن وبلاگ‌ها دیگر یادشان نباشد کی آن‌ها را نوشته‌اند و اصلا چنین حرف‌هایی هم در بایگانی وبلاگ‌شان هست.

بعضی‌ها چه‌قدر فرق کرده‌اند. اصلا باورم نمی‌شد که بعضی جبهه رفته‌اند، بعضی مدتی زندانی بوده‌اند،‌ بعضی به خاطر پرداخت نکردن قبض تلفن و قطع شدن اینترنت‌شان مدتی بین نوشته‌هاشان فاصله افتاده است. حتی بعضی عاشق شده‌اند و عجب… بچه‌ی کوچکی که خیلی‌ها می‌شناسندش، فرزند فلان آقای وبلاگ‌نویس و فلان‌ خانم وبلاگ‌نویس است. عشق‌ها و نفرت‌ها و جنگ‌ها و صلح‌ها در بین وبلاگ‌نویس‌ها و حرف‌ها و رازهایی که یکی از دیگری گفته است و روح آن دیگری خبر ندارد و اسرار دیگری که از گوگل و تاک‌دیگر و تکنوراتی می‌شود کشف کرد.

عجیب دنیایی است این وبلاگستان که زندگی آدم را ثبت می‌کند؛ حتی اگر نویسنده‌ی وبلاگ فکر کند که همه‌اش دارد مقاله و نقد و مطالب غیرخودمانی می‌نویسد. بایگانی‌ها پرونده‌های زنده‌ای هستند که در زیر خروار‌ها خاک، نفس می‌کشند و نبضشان می‌زند؛‌ حتی گذر ماشین‌های جستجو هم دیگر به آن‌جا نمی‌افتد. به بایگانی وبلاگ‌تان سر زده‌اید؟ من که از دیدن نوشته‌های دو سال پیش خودم شوکه شدم. باورم نمی‌شد من همان باشم که آن نوشته‌ها را نوشته است. از ضعف دارم غش می‌کنم.

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, مهر ۵م, ۱۳۸۶ در ساعت ۹:۲۰ ق.ظ و درباره موضوعات رسانه, وبلاگ‌نویسی, یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.