محمد از خواب بیدارم کرد. گفت «مگر نمی‌خواستی بروی احیا؟» بلند شدم. رفتم وضو گرفتم. همان‌طور دست‌هام و صورتم خیس بود وقتی برمی‌گشتم طرف اتاق. بوی نم می‌آمد، بوی باران. دستم را که گذاشتم روی دستگیره‌ی در یک‌هو تنم لرزید. سرد شده بود.

لباس‌هایم را که عوض می‌کردم بین لباس‌هایی که مدت‌ها به چوب‌لباسی آویزان بود، چشمم افتاد به کاپشن بهاره‌ام. لرزیدنم بعد از وضو یادم آمد. پیراهنم را زدم داخل شلوار و کاپشنم را پوشیدم رویش. جلوی آینه که سر و صورتم را شانه می‌کردم محمد نشسته بود دیوان حافظ می‌خواند. خنده‌ای کرد و همان‌طور که به کاپشنم اشاره می‌کرد گفت: «زمستان را آوردی‌ها!» از داخل آیینه نگاهش کردم و گفتم: «زمستان خودش آمد. با یک کاپشن زمستان نمی‌شود!»

از مدرسه که می‌آمدم بیرون به این فکر می‌کردم که چگونه با کاپشن بهاره‌ی من زمستان آمد. وقتی که خریدمش زمستان داشت می‌رفت. شب عید نوروز سه سال پیش بود. کاش با یک گل بهار می‌آمد.

این مطلب در تاریخ دوشنبه, مهر ۹م, ۱۳۸۶ در ساعت ۴:۰۱ ق.ظ و درباره موضوعات یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.