ادبیات، به همه‌ جای زندگی آدم کار دارد. بعضی فکر می‌کنند که ادبیات فقط برای مواقع بی‌کاری است و به درد آن‌ها می‌خورد که شکم‌شان سیر است و دغدغه‌ی زندگی و پول و نان شب ندارند. آن روز هم که می‌خواستم بروم فلسفه بخوانم، دوست خیرخواهی می‌گفت: «فلسفه فقط به درد شکم‌های سیر می‌خورد!»

امشب شب قدر است و می‌خواهم بروم احیا؛ بروم با خدا صحبت کنم، مناجات کنم. ولی درمانده‌ام که چگونه… با چه لحنی، با چه ادبیاتی… می‌دانم زشت است ولی واقعا خیلی از چیزهایی که سال‌ها برایم واضح و روشن بود، الان برایم تبدیل به ابهام شده‌اند. با خدا چگونه باید حرف زد؟

عاشقانه؟ عارفانه؟ جاهلانه؟ عالمانه؟ عامیانه؟ صادقانه؟ کوچه‌بازاری؟

از خدا باید ترسید؟ باید با او محترمانه صحبت کرد؟ باید مثل یک گدا بود؟‌ باید مثل آدم‌های گناه‌کار صحبت کرد؟ باید قربان‌ خدا رفت؟ باید التماس کرد؟ باید اشک و آه و زاری راه انداخت یا این که باید متین و باوقار نشست و مثل آدم‌های متشخص گریه کرد؟

آیا این گناه‌هایی که امشب می‌خواهم به خاطرش از خدا معذرت بخواهم، همان‌هایی نیستند که زندگی‌ام بدون آن‌ها نمی‌چرخد؟ آیا فردا صبح که برمی‌گردم به زندگی‌ روزمره‌ام همه چیز عوض می‌شود؟ آیا زندگی فردا با زندگی امشب فرقی می‌کند یا این هم یک مراسم است که باید بروم و تمام می‌شود؟ آیا می‌توانم راست و صادق بگویم خدایا اشتباه (غلط) کردم؟

چه باید گفت؟‌ چه باید کرد؟ به حرف چه کسی باید گوش کرد؟ روحانی بالای منبر؟ مداح پشت میکروفون؟ صدای گریه‌ی مردم دور و بر؟ قرآن‌های روی سر؟ یا به صدای ماشین‌هایی که شب قدر هم در خیابان‌ها مسافرکشی می‌کنند؟ یا شاید به رفته‌گر‌هایی که شب‌های قدر هم دور خیابان‌ها راه می‌روند و جارو می‌کشند؟

این مطلب در تاریخ سه شنبه, مهر ۱۰م, ۱۳۸۶ در ساعت ۱۰:۱۷ ب.ظ و درباره موضوعات ادبیات, یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.