فیلم سینمایی باجه تلفن

جوئل شوماخر (۲۰۰۲)

اسم فیلم سینمایی «باجه تلفن» را از خیلی وقت‌ پیش شنیده بودم و می‌دانستم توی همان لیستی است که اگر کسی ندیده باشد، بین اهالی سینما خیلی آبروریزی ا‌ست! چند وقت پیش توی سالن نمایش مدرسه اسلامی هنر اکران شد و تماشایش کردم.

شخصیت اول فیلم مردی است دغل‌کار به نام اِستو که تبلیغات‌چی کارهای سینمایی است و با پول گرفتن از این آن، یکی را مشهور می‌کند و دیگری را از صدر، پایین می‌کشد. استو ازدواج کرده است ولی عاشق دختری نیز شده است و هر روز از یک باجه‌ی تلفن به او زنگ می‌زند. از تلفن همراهش استفاده نمی‌کند چون همسرش ممکن است شماره‌ها را چک کند و به او شک نماید.

یک روز که استو برای تلفن زدن به دوست‌دخترش به همان باجه‌ی تلفن همیشگی می‌رود تلفن زنگ می‌خورد. تلفن را جواب می‌دهد و متوجه می‌شود کسی که آن سوی تلفن است او را از جایی همین نزدیکی‌ها زیر نظر دارد، او را کاملا می‌شناسد و اسم و رسم و خصوصیات او را کاملا می‌داند؛ حتی قضیه‌ی خیانت او به همسرش را و این که چرا هر روز به این باجه‌ی تلفن می‌آید برای تک‌تیرانداز کاملا معلوم است. مرد پشت تلفن استو را تهدید می‌کند که اگر از باجه‌ی خارج شود و صحبت را ادامه ندهد به او شلیک خواهد کرد. جنگ روانی نفس‌گیری آغاز می‌شود و کشمکش ادامه می‌یابد و کم‌کم مردم شک می‌کنند و مدام به شیشه می‌کوبند ولی استو حتی اجازه توضیح دادن به مردم را ندارد و پای پلیس به میان می‌آید و باقی قضایا…

مهم‌ترین مشخصه‌ی فیلم باجه‌ی تلفن به نظر من این است که مقدمات غیر معمول طوری دور هم چیده می‌شوند که شخصیت اول فیلم را وادار به اطاعت از تک‌تیرانداز می‌کند. شاید با خواندن طرح داستان، به نظر برسد که این قضیه به راحتی قابل حل است، استو می‌تواند کارهای زیادی بکند؛ فرار کند، به پلیس زنگ بزند،‌ داد و بیداد کند یا هر چیز دیگر ولی وقتی فیلم را تماشا می‌کنیم می‌بینیم هیچ راه فراری برای استو وجود ندارد و استو مجبور است هر چیزی که آن تک‌تیرانداز می‌خواهد عملی کند.

نویسنده‌ی فیلم، تمام سوراخ‌های در‌روی داستان را بسته است و مخاطب فیلم به هیج‌وجه نمی‌تواند چند لحظه بعد داستان را پیش‌بینی کند؛ چه برسد به آخر داستان. تک‌تیرانداز برای اثبات این که از شلیک کردن ابایی ندارد، به یکی از مردمی که با استو درگیر شده‌اند (به خاطر طولانی شدن تلفنش) شلیک می‌کند و او در جا می‌میرد. پلیس فکر می‌کند که قتل آن مرد کار استو است به خصوص که همه دیده‌اند استو با او درگیر شده است. استو با خود می‌گوید هیچ چیز قابل اثبات نیست چون من اسلحه‌ای ندارم؛‌ ولی تک‌تیرانداز قبلا یک اسلحه را بالای باجه جاسازی کرده است به طوری که از داخل باجه کاملا پیداست و اگر پلیس داخل باجه را تفتیش کند به راحتی آن را پیدا می‌کند و همه چیز به گردن استو می‌افتد و خلاصه استو مانند یک موش ضعیف کاملا تسلیم شرایط می‌شود و ما مانده‌ایم که این تک‌تیرانداز کیست و چه خرده‌حسابی با استو دارد و چرا این بلاها را سر او می‌آورد.

در نهایت قدرت تاثیر روانی یک شخص، آن هم تنها از راه یک گوشی تلفن به قدری قدرتمند و بی‌نقص نوشته شده که شما و من مخاطب فیلم را در تمام طول فیلم، میخ‌کوب می‌کند. دیدن این فیلم را مخصوصا به کسانی که به داستان‌نوشتن علاقه دارند توصیه می‌کنم.

این مطلب در تاریخ یکشنبه, مهر ۲۹م, ۱۳۸۶ در ساعت ۹:۴۲ ق.ظ و درباره موضوعات سینما, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.