زمانی

با تكه‌ای نان سير می‌شدم

و با لبخندي

به خانه می‌رفتم

اتوبوس‌های انبوه از مسافر را

دوست داشتم

انتظار نداشتم

كسی به من در آفتاب

صندلی تعارف كند

در انتظار گل سرخی بودم

احمدرضا احمدی

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, آبان ۱۰م, ۱۳۸۶ در ساعت ۶:۳۱ ب.ظ و درباره موضوعات ادبیات, شعر, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.