وبلاگ، چهاردیواری آدم‌ها است؛ اختیارش را هم دارند. من هم حق ندارم این‌جا به کسی فحش بدهم که چرا فلان‌طور و بهمان‌جور وبلاگ می‌نویسی ولی خوب که فکرش را می‌کنم می‌بینم وبلاگ من هم چهاردیواری است، وبلاگ من هم اختیاری است و می‌توانم تا وقتی که حریم کسی را نقض نکرده‌ام یا توهینی به کسی روا نداشته‌ام، حرفی اگر در دلم مانده بزنم؛ حالا تصمیم گرفتم… فحش که نه… ولی درددل کنم.

ریدر (reader) گوگل را چند وقت است گذاشته‌ام کنار. از خواندن خسته شدم… از این همه وبلاگ‌خواندن، از این همه ول‌معطلی، از این همه سر را زیر برف نگه‌داشتن، از این همه درجا زدن، از این همه وبلاگ‌نویسی خاله‌زنکی،‌ از این همه بی‌خبری، از این همه دور خود چرخیدن، از این همه خوش‌خیالی، از این همه بی‌خیالی دیگران، از این همه علافی خیلی‌ها، از این همه وقت تلف‌کردن‌ها، از این همه سکوت‌های ناخوشایند، از این‌ همه وراجی‌های ملال‌آور… .

خیلی از آن‌ها که دوست دارم حرف‌هاشان را بشنوم، مدت‌هاست روزه‌ی سکوت گرفته‌اند، وبلاگ‌هاشان تخته شده است، خودشان درگیر کارهای روزمره‌ی زندگی شده‌اند، نمی‌رسند، فرصت ندارند، محافظه‌کاری می‌کنند، لزومی نمی‌بینند، احساس پیری می‌کنند، احساس این که به درد نمی‌خورد حرف‌‌زدن‌شان، احساس خستگی، احساس کمردرد و پادرد و ضعف چشم و ناراحتی اعصاب و آلزایمر و… مثل این پیرمرد‌های از کار افتاده و بازنشسته… .

و خیلی از آن‌ها که دوست ندارم حرف بزنند (یک نفر پیام گذاشته: «از شما بعید بود این حرف!». حق با اونه. تصحیح می کنم:) حرف هاشان را دوست ندارم، آن‌قدر قشنگ حرف می‌زنند که مدت‌ها به خاطر زیبا حرف‌زدن‌شان، ریدر گوگلم را از آن‌ها پُر کردم و همه‌ی نوشته‌هاشان را دنبال کردم و در ذهن خودم حرف‌هاشان را نقد کردم، زیبایی‌هاشان را تحسین کردم، دقت‌هاشان را تبریک گفتم، گاهی باهاشان هم‌ذات‌پنداری کردم، تا جایی که می‌شد به‌شان حق دادم، گاهی ازشان دفاع کردم، گاهی تقصیر را گردن این و آن انداختم، گاهی خودم را جای آن‌ها گذاشتم، گاهی فراری شدم، غصه خوردم، رنج کشیدم، برگشتم، دویدم، فکر کردم، پتانسیل جوانی‌ام را خرج کردم، ذهن و دلم را مشغول کردم… تا این که بالاخره خسته شدم… وقتی من مثل آن‌ها نیستم، وقتی مثل آن‌ها فکر نمی‌کنم، وقتی از دغدغه‌های آن‌ها خوشم نمی‌آید وقتی از غرض‌ورزی‌هاشان حالم به هم می‌خورد… .

و این وسط عده‌ی دیگری هم هستند که بیشتر از همه زجرم می‌دهند؛ عده‌ای که در لجن‌زار خاله‌زنک‌بازی‌ و کلیشه‌نویسی و چت‌های چند ساعته و علافی‌ها و عاشق‌شدن‌ها و دلبستگی‌های احمقانه و کامنت‌پراکنی‌های بازدیدساز، ارتباط‌های پوچ و تهی، رقابت‌های بر سر هیچ و پوچ، انتظارها و توقعات بچگانه و هزار خامی و نپختگی دیگر… هزار بی‌خبری، دهاتی‌بازی، کوته‌نظری، بلندپروازی، واقع‌نانگری، ایده‌آل‌گرایی غیر منطقی،… .

مدتی است وقتی نگاهم به بچه‌های کوچک می‌افتد، چشم‌هایم نمناک می‌شود از شدت پاکی‌ و بی‌آلایشی‌شان، از شدت صداقت‌شان، از شدت دوست‌داشتنی‌ بودن‌شان، از شدت لطافت‌شان، از شدت راحتی‌شان، از محبت‌های عمیق‌شان، از نفرت‌های زودگذر‌شان، از مرد بودن‌شان، از این که راحت می‌بخشند، از این که راحت گریه می‌کنند، از این که راحت می‌خندند، از این که کسی را مسخره نمی‌کنند، از این که کسی را آزار نمی‌دهند، از این که ادعای بیش از قد و قواره‌شان ندارند، از این که راحت گِلی می‌شوند، از این که وقتی غذا می‌خورند لب و دهان و دماغ و گونه‌هاشان را با غذا یکی می‌کنند، از این که وقتی موهای‌شان را شانه می‌زنم این قدر خوشگل می‌شوند، از این که در عمق نگاه‌شان به جز محبت و سوال، چیز دیگری نیست؛ از کنجکاوی‌های معصومانه‌شان، از تشکر‌های حقیقی‌شان، از چهره‌ی روان و ابروهای کم‌پشت‌ بچه‌گانه‌شان… از این که وقتی مدتی توی بغلت باشند خسته می‌شوند و سرشان را روی شانه‌های تو… خواب‌شان می‌برد… از این که خیلی دوست‌داشتنی‌اند… .

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, آذر ۱م, ۱۳۸۶ در ساعت ۹:۰۰ ب.ظ و درباره موضوعات وبلاگ‌نویسی, یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.