ما هنرمندان،‌ یک عمر زیر پروژکتورِ نگاه، زندگی می‌کنیم. الآن به خودم می‌گویم آیا می‌شود جایی بروم که کسی مرا نشناسد؟ آزاد باشم، روی چمن بنشینم، دراز بکشم و کسی چشم به من ندوخته باشد. من می‌خواهم برای خودم زندگی کنم اما نمی‌شود. گاهی آدم دلش برای خودش تنگ می‌شود؛ چون دیگر نمی‌تواند خودش را پیدا کند!

این‌ها است که بین هنرمند و مردم فاصله ایجاد می‌کند. هنرمند حس می‌کند که از لحاظ عاطفی نمی‌تواند جواب‌گوی مردم باشد… واقعا آدم  دلش برای خودش تنگ می‌شود… آن‌چه که بیش از همه برای من خوشحال‌کننده است، آن است که عده‌ای اهل دل به صدای من گوش می‌کنند و از آن لذت می‌برند و همین بالاترین سعادت من است. وقتی می‌بینیم که پس از سال‌ها زحمت و خدمت برای  هنر این سرزمین گروهی پیدا می‌شوند تا قدرشناسی کنند، خستگی‌ام برطرف می‌شود… از من انتظار می‌رود که تولید هنری در عالی‌ترین سطح داشته باشم، شاگرد تربیت کنم، مرتبا کنسرت برگزار کنم و در موسیقی ایرانی پدری کنم! واقعا از عهده‌ی یک نفر برنمی‌آید… من با مردم زندگی می‌کنم و با آن‌ها درد مشترک دارم؛ برای همین است که می‌دانم چه می‌خواهند…

استاد محمدرضا شجریان

مقدمه‌ی کتاب «هزار گل‌خانه آواز»

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, آذر ۸م, ۱۳۸۶ در ساعت ۱۰:۳۷ ق.ظ و درباره موضوعات فرهنگ, موسیقی, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.