مه گرفته بود حیاط بهشت را. من و علی و مظاهر نشسته بودیم و از سرما کز کرده بودیم توی خودمان. مه غلیظ، فضا را وادار به سکوت کرده بود. فرش‌های کف بهشت، نمناک بود و کم‌کم داشتیم رطوبتش را احساس می‌کردیم. نماز خواندیم؛ به طرف قبله. نمازی که حس تمام کردنش نبود. آدم در دلش آرزو می‌کرد ای کاش دنیایی نبود، زندگی نبود، فاصله‌ها و حساب و کتاب‌ها نبود، پول نبود، مال نبود، کار نبود، جبر روزگار به بقاء نبود، صبح نبود، شب نبود، غذا نبود، خواب نبود، حرف نبود، سر و صدا نبود، رسپنا نبود، فیروزه نبود، درس نبود، مشق نبود، هزار برنامه و تصمیم نبود و… می‌شد برای همیشه خسته در مه نیمه‌شب حیاط بهشت نفس کشید… و به جای مردگی، زنده بود… .

این مطلب در تاریخ شنبه, آذر ۱۷م, ۱۳۸۶ در ساعت ۸:۳۷ ب.ظ و درباره موضوعات یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.