برده‌ بودندش آسایشگاه اعصاب و روان. البته همیشه هم حالش بد نبود ولی آن وقت‌ها که عود می‌کرد دست‌ و پایش را می‌بستند که بلایی سر خودش نیاورد. به اصرار شیرین‌خانم رفتم آسایشگاه‌شان. بعد از یک هفته، تازه به هوش آمده بود که صدایم کرد: «علی‌آقا…خودت رو برسون به منصور… بلایی سر خودش نیاره…» و دوباره بی‌هوش شد. از نگهبان آسایشگاه سراغش را گرفتم. به پلکان گوشه‌ی حیاط آسایشگاه اشاره کرد. از پله‌ها رفتم پایین. توی زیرزمین روی تختی چوبی نشسته بود. آرام بود و با چند هسته خرما بازی می‌کرد. کنارش نشستم و سلام کردم. قبل از این که چیزی بگویم خودش شروع کرد:

«ما هم اسباب شرمندگی شدیم برای دوستان. علی آقا دعا کن حالم خوب بشه از این دیوونه‌خونه بیام بیرون.» شک داشتم که این حرف‌ها را راست‌راستی می‌گوید یا از روی دیوانگی و جنون. ساکت بودم و توی چشم‌هاش نگاه می‌کردم. لبخند محوی زد و گفت: «نه من وقتی عاقلم، عاقلم. دیوونه که می‌شم نمی‌فهمم چه می‌شه. اگرچه شاید همین حرفم هم برات مورد اعتماد نباشه؛ بالاخره معلوم نیست من کِی‌ها عاقلم و کی‌ها دیوونه! اشکالی نداره؛ زندگی همینه. فقط صد سال اولش سخته!»

خندیدم. او هم خندید. سرم را انداختم پایین و گفتم: «ولی منصور تو نباید خودت رو سرزنش کنی. بالاخره تو هم به اندازه‌ی یک انسان توانایی داشتی. اون حروم‌زاده ها هم فردا اعدام می‌شن…» سرش را چرخاند طرفم. حرفم را خوردم. یک دفعه قاه‌قاه زد زیر خنده. آب دهانم را قورت دادم. از ته حلقش می‌خندید. صدای خرت‌خرت گلویش را می‌شنیدم. وسط خنده‌، دهانش را جمع کرد و زل زد توی چشم‌هام: «نخند مرتیکه! عوضی!» کمی روی تخت، خودم را عقب کشیدم: «من غلط بکنم بخندم.» نمی‌خواستم آن حرف‌های تکراری را باز به زبان بیاورم ولی گفتم شاید این بار اثر کند: «منصور جان! خب تو کاری از دست برنمی‌اومد. دست‌های تو بسته بود. تو تمام تلاشت رو کردی… تقصیر تو نبود…» صورتش را آورد نزدیک‌تر: «برو گم‌شو از زیرزمین من بیرون. برو وگرنه شکمت رو پاره می‌کنم.» نیم‌خیز شده بودم که با تمام حنجره‌اش فریاد کشید: «گمشو بیرون!»

پله‌ها را دو تا یکی دویدم بالا. گذاشت دنبالم. با آن‌چنان سرعتی از پله‌ها آمد بالا که دست و پایم را گم کردم. پله‌ی آخر پایم را گرفت. داشت می‌کشیدم پایین که پرستارها آمدند. پرستار که نه، نمی‌دانم به‌شان چه می‌گویند؛ با آن خانم‌ها که انگشت‌شان را جلوی دماغ‌شان می‌گیرند و می‌گویند: «هیس»‌ خیلی فرق داشتند؛ سه مرد تنومند که شبیه‌شان را قبلا همراه شخصیت‌های سیاسی دیده بودم. دست و پایش را با پارچه‌ بستند و بردندش داخل زیرزمین. اول تقلا می‌کرد و داد می‌کشید: «شیرین فرار کن… جان منصور فرار کن.» آرام‌بخش را که به‌اش تزریق کردند دیگر بدنش تکان نمی‌خورد. صدای مبهمش را از ته زیرزمین می‌شنیدم که می‌گفت: «کاش مرده بودم…»

این مطلب در تاریخ یکشنبه, آذر ۱۸م, ۱۳۸۶ در ساعت ۱:۵۵ ق.ظ و درباره موضوعات ادبیات, داستان‌, هنر منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.