زبانم را بسته‌ای، چشم‌هایم را کور، گوش‌هایم را کر. حق دیدن، شنیدن و حرف‌زدن را از من سلب کرده‌ای. ولی همه چیز را حس می‌کنم. چگونه‌اش را نمی‌دانم، نپرس. این‌ها را من هم یک روز از یک نفر پرسیدم و جواب نداد؛ گفت یک روز خودت شاید فهمیدی؛ که اگر خودت نفهمی، با گفتن من هم چیزی نمی‌فهمی.

این را کاش می‌فهمیدی که اول مسیر، با آخر مسیر خیلی فرق دارد. بدن بی‌حس و مرده را هر چه شلاق بزنی، چیزی حالی‌اش نمی‌شود. این را که دیگر می‌توانی بفهمی. نمی‌بینی صدایم در نمی‌آید؟ درد روی درد، زخم روی زخم، فشار روی فشار، سیاهی روی سیاهی… سیاه‌تر از این نمی‌شود به خدا!

از وقتی چشم‌هایم کور شده‌اند، بهتر می‌بینم. دقیق‌تر می‌بینم. همه چیز را… چیزهایی را بعد از کوری دیده‌ام که تا حالا ندیده بودم… چیزهایی را شنیده‌ام که پیش از این نمی‌شنیدم… لمس می‌کنم تمام درونیاتت را. دروغ‌هایت را… فیلم‌بازی کردن‌هایت را… ناخالصی‌هایت را… ترحم‌های زجرآورت را… نگاه سرد و بی‌منطقت را… همه‌ی این‌ها را بعد از کوری دیده‌ام.

دنبالش نمی‌گردم ولی رمزهای عبورت برایم می‌آید. توی خواب یا بیداری. توی تاریکی پشت پلکم حروف انگلیسی را می‌بینم که دور هم می‌چرخند و یک کلمه را شکل می‌دهند مانند یک اسب. و من سوار آن اسب می‌شوم و می‌روم به هر جا که می‌خواهم؛ هر جا که دروغ‌های تو را برایم روشن می‌کند، هر جا که پشت صحنه‌ی فیلم‌هایت را نشانم می‌دهد. نمی‌دانستم این همه از حقه‌های سینمایی استفاده می‌کنی. دروغ‌ چرا، تحسینت کردم که این قدر خوب بازی می‌کنی. تویی که این همه ادعای بی‌ادعایی و صراحت و شجاعت داشتی، به‌ات نمی‌آمد این طور قدرتمند باشی در دروغ‌گفتن. باورم نمی‌شد وقتی توی آن تاریکی‌ها دیدم چه بلایی سرش آوردی و خودش بی‌خبر از همه جا مثل همیشه در مقابل تو تعظیم کرد، دستت را بوسید و به سجده افتاد در برابر زانوهایت. دلم می‌خواست فریاد بکشم که بلند شود و جلوی تو کرنش نکند، ولی زبان نداشتم برای فریاد زدن. خواستم به‌اش نگاه کنم تا از چشم‌هایم بفهمد آن طرفِ نگاه عاشقانه‌ی تو، رنگ و بویی دیگر هست و او خبر ندارد… ولی چشم‌هایم کور شده بود. ولی من می‌دیدم؛ واضح و روشن.

همین حرف‌ها را هم اضافی و خارج از دستور دارم می‌زنم. نمی‌دانم چه بلایی بر سرم خواهم آمد. فقط جان آن یکی که بیشتر دوستش داری بگو تا کی اجازه‌ی نفس‌کشیدن دارم؟ این را می‌گویی؟ بعد از کوری، در تاریکی مطلق کارم شده است شمردن نفس‌های آخر… نمی‌دانم کی تمام می‌شود.

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, اسفند ۹م, ۱۳۸۶ در ساعت ۱۱:۴۲ ب.ظ و درباره موضوعات یادداشت روزانه منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.